Πλέον δεν τις κόβω ΠΟΤΕ

Η ετικέτα είναι ένα χαρτάκι πάνω στα διάφορα αντικείμενα, που μας δίνει διάφορες χρήσιμες πληροφορίες.Κάποτε τις κόβουμε, και κάποτε όχι. 

Πλέον δεν τις κόβω ΠΟΤΕ.

Η ετικέτα μπορεί να σου δώσει οδηγίες πλυσίματος, κατασκευής, χώρας προέλευσης, είδος κλωστής που είναι ραμμένο, πλαστικό που είναι κατασκευασμένο, σε χίλιες γλώσσες, σε χίλια σήματα/σχήματα και σε όλες αυτες οι πληροφορίες σε πολύ μικρά χαρτάκια.

Και όμως δώστε λίγη σημασία σε αυτό το άχρηστο χαρτάκι...

Μια μικρή ετικέτα μπορεί να σου δώσει απο 20 λεπτά μέχρι 1 ώρας ηρεμίας.

Μπορεί να έχεις μια κούτα γεμάτη παιχνίδια, και το βρέφος, μέχρι 1μιση χρονων, μπορεί να προσηλωθεί στην κάθε ετικέτα, παιχνιδιού, μαντηλιάς ή φανέλας (φορημένης ή μη) μέχρι και 1 ώρα...

NNαι κυρίες και κύριοι, ΜΗΝ κόβετε τις ετικέτες. 

Είναι οντως χρήσιμες.

εξέλιξη της χελωνότητας

Το ότι εξελίχτηκε ο άνθρωπος και όχι οι χελώνες
ήταν θέμα τύχης και όχι μυαλού.

Είμαι σίγουρη ότι οι επιστήμονες που μελετούν τα παράλληλα σύμπαντα,
σε κάποια φάση θα δώκουν πάνω σε versions της γης με κατι ρεμάλια χελώνες, 
που περπατούν στα δύο, 
σερφάρουν στο ιντερνετ
φέρονται απαίσια η μια στην άλλη, 
κάνουν duck face

και γυμνισμό στις παραλίες χωρις το καβούκι τους.

Μπύρα ή κρασί πριν το διαβάσεις.(knock knock jokes)

Επειδή σήμερα ότι γράψω βγαίνει μου σε μουρμούρα (εσβησα  5 κείμενα ως τωρα) είπα να βρώ ένα έτοιμο αστείο... και θυμήθηκα αυτές τις χαριτωμενιες *για να μεν πω   ~@#$^


knock, knock
who's there

Ρε μα χάνει ο κόσμος? ολόκληρη χώρα γελά με τούτα!!! 
ολόκληρη μεγάλη χώρα που επηρεάζει και όποιον ξέρει αγγλικά?

βρήκα ένα site με τα καλύτερα... 
ενιγουέι, όποιος εν μεθυσμένος η ώρα δέκα το πρωι μπορεί να τα απολαυσει...
οι υπόλοιποι, ας προβληματιστούμε.


-Knock knock.
Who’s there?
Robin.
Robin who?
Robin you, now hand over the cash.


-Knock knock.
Who’s there?
Cash.
Cash who?
No thanks, I’ll have some peanuts.


-Knock knock.
Who’s there?
Boo.
Boo who?
No need to cry, it’s only a joke.


εντομεταξύ, κάτι γίνεται... Νοιώθω ένα μειδίαμα χαμόγελου στο πρόσωπο μου... 
έχουν δυνάμεις γενικής αποβλακωποίησης αυτα τα jokes...
νιωθω το Είναι μου να αποσυντίθεται... 

Τέλος, δεν διαβάζω άλλα.

τζιντο ποστ με τους τρόπους δροσιάς και την ιδανική ταχύτητα

Όταν είναι πολλή ζέστη, καλή ζεστή ώρα, συνέχεια στην Κύπρο, 
προσπαθούμε να δροσιστούμε με διάφορους τρόπους.

Κάποιοι τρόποι κοστίζουν, άλλοι  πολλά, άλλοι ελάχιστα και άλλοι είναι δωρεάν.

Το αγαπημένο όλων, πλην της πούγκας (τζέπης) είναι το air conditioner*.
Μετά έχουμε τους απλούς και αποτελεσματικούς ανεμιστήρες, βεντάλιες, τετράδια, πρόγραμμα παράστασης, ό,τι βρεθεί να ανεμίζει,
έναν μισθωτό να μας κάνει αέρα με το φύλλο της φοινιτζιάς (φοίνικας) σε αργή κίνηση και ύφος αγελάδας...
(αλήθεια τώρα, τούτο το hollywood είναι ΟΤΙνάναι)
και φυσικά, βούτημα στη θάλασσα, ειδικά όταν η πόλη σου έχει 
παραλία και όχι τον Βρωμαΐκό**.

Υπάρχει και ένας άλλος τρόπος για δροσιά: 
Περπατάς.
Γρήγορα αλλά όχι πολύ ώστε να ζεσταθείς, ούτε και πολύ αργά ώστε να μείνεις στατικός. 
Τεντώνεις το πρόσωπο προς τα έξω σαν τα περήφανα πανιά του ιστιοφόρου, έτοιμο να αρπάξει τον αέρα και να τον μετατρέψει σε ζωή (τύπου video game -  πιάνω ζωές).
Και φυσικά μπορείς να το κάνεις οπουδήποτε, φτάνει να έχει σκιά.

δοκιμάστε το, δουλεύει
#lifechanginghacks





air conditioner*= και όχι air condition. Το ένα είναι ΑΥΤΌ ΠΟΥ δημιουργεί την κατάσταση αέρα και το άλλο ΕΙΝΑΙ η κατάσταση αέρα.

Βρωμαΐκό**= βλ. Θερμαϊκός, αγαπημένη Θεσσαλονίκη.

Παιδικά παιχνίδια

Παιδικά παιχνίδια: τα αυτιά μας παρακαλούν το έλεος σας.

Πόσες φορές πήρατε ένα υπέροχο παιχνίδι, δώρο σε κάποιο παιδάκι, και με το που εμπηκαν μέσα οι μπαταρίες, οι γονείς του παιδιού 
πρασίνισαν ή άρχισαν να τρέμουν σαν το reminder που παίζει στη δόνηση.

εγώ το έζησα αυτό, 
και τώρα ....

το ζω στη πράσινη πλευρά της ιστορίας. 
Εγινήκαμε όπως το power plate όποτε ξεκινά ο ήχος του παιχνιδιού.

Οι ήχοι είναι τουλάχιστον ενοχλητικοί, κακής ποιότητας, 
κακής συχνότητας, 
επαναλαμβάνεται ασταμάτητα και Κυρίως 
ΠΟΛΛΑ ΔΥΝΑΤΑ.

Τα παιδιά??

Αχάπαρα, ξαπωλούν το παιχνίδι σε μια γωνιά αναμμένο και συνεχίζουν τη χαρούμενη τους ζωή. 
Εντομεταξύ το παιχνίδι κουτουλά όπως το 3D adventure game του 2005 πας τον καναπέ.

Και το volume είναι τόσο δυνατό που αιματώνουν οι τοίχοι που έχουν αυτιά.


Το χειρότερο? Μια φορά ήρτεν σπίτι μας παιχνίδι, που δεν ειχε switch off.




Δεν είχε Switch off ...


Αlice out 
(λαλουν το ακόμα τουτο στα έργα?)

Γιατί δε εγκυμονούν οι άντρες

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι πιστεύω που δεν εγκυμονούν οι άντρες, εν συντομία:



θα επικεντρωθούμε μόνο στη κοιλιά. Ούτε στα κόκαλα που ανοίγουν, ούτε στα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα, ούτε καν τη στιγμή της γέννας. Μόνο στην κοιλιά.

η κοιλιά, ή μήπως Η Κοιλιά είναι κατασκευασμένη μόνο για μπύρες. Μόνο.

Η Κοιλιά είναι κατασκευασμένη για να συγκρούεται με άλλες αντίστοιχου μεγέθους κοιλιές, πράμα το οποίο εγκυμονεί κινδύνους στο έμβρυο.

Και  τέλος δεν γίνεται κάθε φορά που κλωτσά το μωρό να φωνάζουν ΓΚΟΟΟΛΛΛΛ. 

Κινδυνεύουν ήδη τα αυτιά του μετά την γέννα. 

(link here)

βλαμμένα όντα, and we love it.

Επέταξα (χάρισα) όλα μου τα τακούνια που φορούσα στους γάμους, γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, έχουμε ένα ντουλάπι παπούτσια και ρούχα μόνο για τους γάμους, ΟΚ, εν στη Κύπρο που ζούμε, καταλαβαίνω το.  
(εξαιρούνται Μερικοί άντρες, μερικοί όχι όλοι.)

Αυτό που δεν κατάλαβα ακόμα είναι αν το παπούτσι στρώνει πάνω στο πόδι ή αν "στρώνει" το πόδι πάνω στο παπούτσι.

Δεν ξέρω για σας αλλά εμένα το πόδι μου, 

αν δεν παραμορφωθεί προσωρινά από το νέο παπούτσι που θα του βάλω δεν στρώνει.

Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει αυτό το φαινόμενο?

Οκ με τα "επίσημα" παπούτσια καταλαβαίνω το...

με τα πάνινα? (βλ. αστεράκι), με τις παντόφλες των 5 ευρώ, των 70 ευρώ? 

Το πιο σπουδαίο είναι ότι πιστεύουμε ότι συνηθίσαμε να τα φορούμε και δεν μας ενοχλούν πλέον,

 μέχρι που μια μέρα βλέπουμε ότι τα δάκτυλα των ποδιών μας εγινήκαν βρουλούι.

Όπως τον γάρο που εψόφησε μόλις έμαθε να ζει χωρίς φαΐ.

Το ένα δάκτυλο πετάσετε πάνω που το άλλο και το τρίτο πάνω απο τα δύο κλπ (για όσους δεν ξέρουν τι είναι το βρουλούι παραθέτω βίντεο)

Είμαστε πολλά βλαμμένα όντα,

and we love it!!!!!

Η σκέψη ξεκινά από κάπου μέχρι να καταλήξει στο μυαλό μας.

Η σκέψη ξεκινά από κάπου μέχρι να καταλήξει στο μυαλό μας.

Αναλόγως θα υλοποιηθεί ή 

θα μείνει κρυμμένη στα άδυτα βρωμερά μας μυστικά.

για παράδειγμα:
θέλω να φάω παγωτό - πάω και τρώω --->  υλοποίηση
θέλω να τζιλιστώ μες τα πηλά - δεν πάω ---> κρυμμένη στα άδυτα                                                                          βρωμερά μας μυστικά



Το πρόβλημα που αντιμετωπίζω αυτές τις μέρες με τη ζέστη είναι ότι λιώνουν οι σκέψεις μου και δεν προλαβαίνω να καταλάβω τι σκέφτομαι.
Η σκέψη ξεκινά που κάπου μέχρι να καταλήξει στο μυαλό μας, και νιώθω πολλά έντονα το στάδιο του αέρα του κουπανιστού να περιφέρεται στο άδειο μου κεφάλι και μην φτάνει ποτέ το σημείο να γινεί σκέψη.

Πυρώνω αρα δεν υπάρχω.

-κάθε Κυπραίος-

Αποξηραμένα φυτά

Σε μια εκκαθάριση σπιτιού ανακαλύπτουμε πολλά:

αποξηραμένα έντομα, με άριστα διατηρημένο σκελετό, 

το σημαντικό χαρτί που εσπάσαμε μια βδομάδα να ψάχνουμε πριν 6 μήνες, 

αράχνες ζωντανές κάτω από έπιπλα, (φυσικά)

και αποξηραμένα λουλουδια βουκεμβίλιας.

Βουκεμβίλιας!

που δεν έχουμε στην αυλή, 

που δεν έχει η γειτόνισσα, 

που δεν έχει ούτε η άλλη γειτόνισσα, 

που όλα τα σπίτια στη γειτονιά είναι κουκρί γύρω γύρω και μια γλαστρούα μπροστά,

με χώμα.

όχι βουκεμβίλια

έσπασεν με ο Γιαννής, 

(γιατί την λαλούμε Γιαννή? )

Kαι όμως η αυλή μου και το σπίτι μου είναι γεμάτα φκιόρα βουκεμβίλιας.

Λαλείς να εφύτεψεν ο άντρας μου τζιαί να μέν το πήρα είδηση....

σχολικές γιορτές

σχολικές γιορτές: 

το τίμημα της αγάπης των γονιών προς τα παιδιά.

Κουραστικές, κάποτε ανιαρές, σπανίως διασκεδαστικές και σίγουρα ποφκαρτικές !!!

Φέτος πήγα 4 γιορτές νηπιαγωγείων.

Κλάμαν ο λαός....

Και δεν εννοώ τα νήπια που βγαίνουν και σοκάρονται, ντρέπουνται και κλαιν...

Εννοώ εμένα, που το πολλή το κλάμα χάνω τη μισή γιορτή και φαίνομαι η υπερβολική μάνα που συγκινείται με το μωρό της, που είπε "θαλασσιές χάντρες" ...ΜΟΝΟ αυτό! 

Παρεξήγησης.

Κλαίω με το που εμφανίζεται το πρώτο ποσπορούι κάτω του ενός μέτρου πας την σκηνή.

Κλαίω και συγκινούμε που κρατούν χεράκια και χορεύουν, 

Κλαίω που λεν 2 γραμμές ποίημα, 

Κλαίω που δεν κλαιν, 

Κλαίω που ακόμα φορούν πανί και ξέρουν να συγκροτηθούν σε τόσο κόσμο.

Κλαίω που είναι τόσο ώριμα, 

και προπαντός Κλαίω με το πόσο ανώριμοι είμαστε, πόσο ανίκανοι να τα προστατέψουμε... (βλ. όλα τα θανατικά με τις ζώνες)

-Έλα να σου στήσω το παιχνίδι σου, έλα να σου μασήσω το φαί σου, όι εν θα φάς μόνος σου θα λερωθείς, έλα να σε κάμω μπάνιο...

- Μάμα, είμαι 18 χρονών.

νο παρκι

Tην ίδια ώρα που η Ιαπωνία παρκάρει τα αυτοκίνητα στην εντέλεια, 
ξέρετε, η απίστευτη πειθαρχία, με τους διαγώνιους χώρους στάθμευσης και είναι όλοι, παρκαρισμένοι πισινήν έτοιμοι να βγουν μπροστά, ίση απόσταση μεταξύ τους, κατα σειρά αριθμού κωδικού μπογιάς αυτοκινήτου.


Στην Κύπρο γίνεται αυτό:

Ραδιοφωνική εκπομπή, μιλούσαν για την ασχετοσύνη των οδηγών:

τηλεφώνημα-αγανακτισμένη φωνή:
"επειδή κύριε μου δεν μπορώ να παρκάρω μέσα στις γραμμές σημαίνει δεν είναι καλή οδηγός?"
"ε, ναι κυρία μου"

Ε ΝΑΙ! 


Kάμετε πράκτις, έβρετε τα με το όχημα σας τζιαι κανεί με το μπάχαλο μας μες τα πάρκι.
Γραμμή ποδά, αυτοκίνητα ποτζίη, 2-3 χώρους ο καθένας...

Μεν αρκέψω για τα χρώματα. Δεν γίνεται κυρια μου να κρατάς το  #00FF00 και να πας διπλα απο το #ff0080. Να πας παρατζιή. 

Προηγούνται άλλα χρωματα!!!

Aν και τώρα που τα βλέπω μαζί, δίνουν μιαν ανοιξιάτικη αίσθηση στο οπτικό μου πεδίο.
ΕΝταξυ τα χρώματα. Έμπα μες τες γραμμες και τα χρώματα αντέχουμε τα!!!

"λόφος"

εχτές χρησιμοποίησα τη λέξη "λόφος", αλόπως, για πρώτη φορά.

Οκ, εξαναείπα "λόφος", εν εύκολη λέξη έννεν σαν το δεσοξυριβοζονουκλεϊνικό οξύ 

Πιθανόν στο σχολείο να το χρησιμοποιούσαμε καμιά φορά.

το το-πι

να ένα τόπι

που;

ξέρω γω, πας το λοφο.

.
..Κάπως έτσι. 
Αλλά μέχρι εκεί. Δεν το ξανασυνάντησα σαν λεξη.



εψες είπα και το εννοούσα:

κάντε κλικ πάνω στο βιντεο για να διαβάσετε την επόμενη φράση, είναι η μουσικη υπόκρουση

"δεν είναι πολύ σκοτεινά, κοίτα, φαίνονται οι λόφοι"

Και αμέσως το μυαλό μου επήρε φωτιά

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...
"ουάου, πρώτη φορά λαλείς λόφος, 
ε, ναι αφου εν λόφος, εννεν βουνό...
ναι αλλά τι ελεγες αλλες φορες σε αντίστοιχες περιπτώσεις;
βουναλούι... βουνούι... κύρτωμα, αχαχαχα οι οι, βουνό...ναι ναι  ελαλουν πάντα βουνό.

βουνό! ?? αλήθεια πως διαχωρίζεται ο λόφος απο το βουνό?

Έστω ότι μέχρι τα τόσα μέτρα, πχ 156μέτρα ορίζεται ο λόφος και απο τα 157 και άνω βουνό; 

εν να πρέπει να πάω ξανά στη σκηνή του εγκλήματος, με το μέτρο μου τούτη τη φορά.

όι τίποτε άλλο,για να ξέρουμε τι λέμε.

Η τεχνολογία για τις αποφάσεις μας. (aka αναγνώριση κλήσεων)

Μια φορά και έναν καιρό 

δεν είχαμε ιδέα με ποιον θα μιλήσουμε οταν απαντούσαμε ένα τηλέφωνο.

(μουσική της επιλογής σας, φτάνει να μας φέρνει στο υπέροχο τώρα)

Σήμερα όμως έχουμε επιλογές.

Χτυπά το τηλέφωνό σου, 

θωρείς "πρίχτης 1" .

Εν απαντάς.

Ξαναχτυπά, 

θωρείς "έξοδος".

Απαντάς.

Ξαναχτυπά,

 "μάμμμα"

Αναλόγως οικονομικής, ψυγειακής και ψυχολογικής κατάστασης, απαντάς.

Το θέμα είναι ότι

 πριν απαντήσουμε το τηλέφωνο, 

ξέρουμε ποιος είναι και πράττουμε αναλόγως.

Τεχνολογία.

Επίσης... 

Πιστεύω ότι χρειάζεται να ξέρουμε και πόσες φορές χτυπά το τηλέφωνο κάθε φορά που μας πιάνει κάποιος και μπαίνει στην λίστα αναπάντητων κλήσεων, ου ου ου .

 Πόσες φορές έπαιξε το τραγούδι σαν σε έπιανε ο "πριχτης 1 ή 2" ή "ο ανυπόμονος" ή ο "πίντης* "?(μισό χτύπημα εν τζιαι πολλή σου, φτάνει που εμπήκε στη λίστα αναπάντητων.)

Να ξέρεις ποιον να πιάσεις πρώτα και πόσο πίντης εν ο παρέας που όλως τυχαίως ποττέ εν προλαβαίνεις τα τηλεφωνήματά του.

*τσιγκούνης

είμαστε βλαμμένα όντα

βγάζει μου το γιούτουμπ ειδοποίηση "θέλεις να το δεις τούτο"

προσπερνώ το.

"εν θέλω ρε κουμπάρε" και πατω χ

"όι θέλεις"

Θωρώ την εικόνα -preview

 σοβαρά τωρά, ΕΓΩ να ασχοληθω με βλακείες?

σε γενικές γραμμες, κατηγόρησα το μες τη σκέψη μου,

πολλην κατινιό, 

και εμπήκα μέσα έτσι που περιέργεια να δω τι εν τουντο πράμα που επιμένει του γιουτουμπ να συστήνει.

ε-πο-ρώ-θη-κα!

ενθουσιάστηκα

I like it!!!

Tοσο απλό και τόσο πορωτικό concept.

♪♩δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από σένα🎶♫♬🎵♪♩

Hydraulic Press Channel

εν ο ήχος της μηχανής, εν η προφορά, εν η καταστροφή των αντικειμένων, εν το αποτέλεσμα, δεν ξέρω τι είναι αλλά εν πολλά ωραιο

ηθικό δίδαγμα:

είμαστε βλαμμένα όντα

και στο πιο ευγενικό

"επειδη δεν καταλαβαίνεις κάτι δεν σημαινει οτι δεν ειναι υπαρκτο και τέλειο"

(μετάφραση: εν τα ξέρεις ούλλα, μεν παίζει τον έξυπνο γιατι εν είσαι)

Μιλούμε δυνατά? αποκλείεται

Στην Κύπρο μιλούμε πολλά δυνατά.

ούλλοι μας.

Ισως κάποιοι λίγο πιο δυνατα απο κάποιος άλλους, 

αλλά γενικά, 

μιλούμε πολλά δυνατά.

Η μία μου θεωρία είναι ότι ανοιγουμε το στομα μας τόσο πολύ για να μιλήσουμε, για να δροσιστουμε (σαν παράθυρο δηλαδή), 
οπόταν αναγκαστικά βγαίνει δυνατή φωνή.

Έλα όμως που μιλούμε δυνατά και τον χειμώνα.

Προκύπτει τώρα η άλλη μου θεωρία:


Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα μεγάλο τσούρμο Κυπραίων που μιλούσαν δυνατά, φυσικά.

Αυτοί οι Κυπραίοι είχαν μωράκια, βρεφάκια, με μικρά αυτάκια, 
και τους μιλούσαν κανονικά.

Δυνατά δηλαδή.

Τα μικρα τα αυτάκια εκουφάναν λίγο, 
και έτσι εκείνη η γενιά μωρών, 
μιλούσαν όλοι δυνατά, στα μωρά τους, 
κουφάναν και αυτοί, 
και μετά στα παιδιά τους, 
κουφάναν και αυτοί
και πάει λέγοντας.





Αρα, ερχομαι στο αποτέλεσμα ότι τελικά δεν μιλούμε δυνατά, 
αλλά 
έχουμε όλοι τον ίδιο βαθμό κώφωσης
σημείωση: δεν ξερω την μονάδα μέτρησης της ακοης.

αν θες αλλαγή, πρέπει να αλλάξεις κάτι.

Το post που ακολουθεί είναι πολύ σοβαρό, 

όχι όσο σοβαρά είναι τα απάνθρωπα που συμβαίνουν γύρω μας, 

αλλά σοβαρό στην μικρή ανθρώπινη κλίμακα της προσωπικής μας οικογενειακής ζωής.

επροσέξετε και εσείς ότι είμαστε σκλάβοι?

ε, ναι θα μου πείτε.

ναι, αλλά επροσέξετε ότι είμαστε σκλάβοι του σπιτιού μας?

Οταν ήμουν μικρή και ακόμα ήμουν όμορφη, με εσυμβούλευαν οι μεγαλύτερες έμπειρες ότι έτσι είναι τα πράματα και θα συνηθίσω. και έλεγα επαναστατικά

 Οχι!! θα έβρω τον τρόπο!

Οργάνωση, συρταρούθκια, κουτούθκια, συστήματα, τούτα να μπαίνουν δαμέ, τούτα τσιαμέ, έτσι βολεύκει, έτσι εν βολεύκει...

και στο τέλος του μήνα πάλε τα ίδια.

επεράσαν τα χρόνια, ασχημίσαμε απο το τρίψε τρίψε πατώματα και να πηγαίνουν μόνο οι τρείς άσχημες αδερφές στα πάρτυ του πρίγκιπα, ώσπου μια μέρα το βρήκα!

έχουμε πολλά σκαρτα!

πολλά.

10+ σεντόνια, ριχτάρια, τάππερ, κατσαρόλες, ρούχα, πολλάα ρούχα, ακόμα και σιαμπού, δείγματα, πραματα που εξιάσαμε ότι τα έχουμε, βραχιόλια που δεν φορούμε, παπούτσια που μας κόφκουν, 

 πράματα, πράματα, πράματα πράματαααα

που στο τέλος της ημέρας, αμαν το σκεφτείς πολλά καλα...

σκέφτου το να δεις, 

εν συγκεκριμένα πράματα που χρησιμοποιούμε ΜΟΝΟ.

Πί.Ες: έχει πολλή καιρό που άρχισα να ξεφορτώνομαι πράματα πολλά πράματα και ξαλαφρώνω σιγά σιγά. 

οφέλη που άρχισαν να φαίνονται:

αφιερώνω ελάχιστοτερότεροτέρο χρόνο στα πλύματα ρούχων. αισθητή η διαφορά.

keep antiskratex your home!

τζίντο ποστ με το marketing των εργένηδων

Τούντο πράμα που όποιος φάει πουνιά,

 στην επόμενη σκηνή βρέθεται με την κοτολέτα (μπριζόλα) μες το μάτι 

δεν το καταλαβαίνω.

Σκέφτου το πρακτικα!

Πότε έχει κάποιος κοτολετα στο ψυγείο? 

άμαν έχει σκοπο να τη μαγειρεψει...

άμεσα! 

διοτι πρεπει να είναι

και ξιπαγωμένη.

Διοτι άμαν εν κοκκαλο που τον πάγο, δεν εφαρμόζει στο μαυρισμένο μάτι.

Ποιοι έχουν παντα μαυρισμένο μάτι και κοτολέτα (Στα έργα?)

Οι εργένηδες που μόνο έτοιμα απ'έξω τρων.

προσπαθώ να καταλάβω...

Εν κανένα είδος marketing για τους εργένηδες στην Αμερική?

Προσπαθούν δηλαδή να διευρυνουν την αγορά κοτολέτας στους εργενηδες?

Τί δηλαδη: εν να παει ο άλλος να πιασει 12 μπύρες, 3 κούννες και 1 μπριζόλα Άααμπατζιε φάει τες πόψε?

εκτός και αν εν η δουλειά σου να τες τρώεις.
ΟΚ το βρήκα. απευθύνεται στο κοινό: εργένης, που τρώει απ΄εξω γιατι ειναι busy να πηγαίνει σε αγωνες τύπου βρηκα-αυτή-τη-καρέκλα-και-αυτό-το-σεμεδάκι-πάνω-της-και-θα-σε-δείρω-με-αυτά!
γρίφος ελύθη!!!

συνεχίστε τη ζωή σας τωρά!!!

Τύπου σκονακι για οσους δεν θυμούνται στιχο.

Ανακαλυπτεις αγαπημενο καλλιτεχνη!!

Αγοράζεις ή κλεβεις τη μουσικη του.

Οπως και να χει...

Εμαθες τα τραγουδια ποξω και ανακατωτα και τωρα εισαι ετοιμος για τη συναυλια!

Πας και τα σπάς!!!

Φωναζεις τα τραγουδια ούύλλα, και ελαφρως πιο γρηγορα απ ολους, τους ασχετους, που ειναι εκει.

Τύπου σκονακι για οσους δεν θυμούνται στιχο. 

Μετα απο μια ξεφρενη νυχτα που το καταφχαριστηθηκες και εκτονωθηκες,

Κυκλοφορει το live cd του καλλιτεχνη σου. 

Το αγοραζεις ή κλεβεις.

Ακυρωνεις ολα σου τα ραντεβου, πας στο σπιτι, το βαζεις στη διαπασων και ξεκινα η βραδυα συναυλιας.

Καθεσαι στον καναπε με μπυρα ή κρασι ή και τα δυο.

η στιγμή της αλήθειας!

στο μισό cd τραγουδάς εσύ.

Τελικά το "δικό σας"* παίζει πολύ στις συναυλίες.

*"δικό σας" είναι 

η στιγμή που ο καλλιτέχνης απολαμβάνει το κοινό του να τραγουδά τα τραγούδια του, 

η στιγμή που ο καλλιτέχνης ξεκουράζει της φωνητικές του χορδές, 

η στιγμή που  ξέχασε προ στιγμής τα λόγια, 

και η στιγμή που δεν έχει τις φωνητικές ικανότητες να πάρει τη νοτα "τζιπανω τζί" 

γυρεύκω τη γιαγιά

Πάω να έβρω τη γιαγιά μου, 

λείπει απο το σπίτι της, 

πάω να έβρω την γιαγιά που μένει δίπλα, 

λείπει απο το σπίτι της, 

πάω να έβρω τη γιαγια που μένει παραδίπλα, 

λείπει απο το σπίτι της, 

πάω να έβρω την γιαγια που μένει παραπαραδίπλα

και ακούω τες

"Στη Μόσχα αδερφές μου", 

what??

Eσυναχτήκαν να παν να κάνουν  καζιά* πάλε 

(στους ποδοσφαιριστές)

(cricket sound)

καζιά* = βεντούζες

πως να ρυθμίσετε την ώρα στις ηλεκτρικές συσκευές

Πλέον σχεδόν όλες οι ηλεκτρικές συσκευές έχουν/ δείχνουν την ώρα.

Ακομα και τα ρολόγια.

Μαζί, έρχεται και ένα τοπάκι οδηγίες:

Πάτα το κουμπί, 

μέτρα ως το τρία, 

πηγαινε πίσω 3 βήματα, 

φτάσε στο σημείο Χ και να σκάψεις. 

Εκεί θα βρείς ένα κουμπί που εφαρμόζει στο μυστικό σημείο

στην θήκη της μπαταρίας, πίσω απο το μεταλλικό έλασμα.

Χρησιμοποίησε κατσαβίδι καφέ χρώματος, 

και σε τρείς μέρες η συσκευή θα δείχνει την σωστή ώρα.

!!!

😞

έχω τη λύση!!!

έχεις κινητό τηλέφωνο που δείχνει πάντα την σωστή ώρα;

ωραία!

τώρα κλείσε την συσκευή από το ρεύμα. 

Ρύθμισε το κινητό να χτυπησει μεσάνυχτα.

τι-τι τιιιι τι -τι τιιιιι

Ξύπνα, σηκώστου αν δεν είσαι ήδη νυχτοπάππαρος

και αναψε το την πρίζα.

0:00

Είσαι σωστός!

snooze button

Tο snooze button δημιουργήθηκε για να χρησιμοποιείται!!! 

Kαι το χρησιμοποίησα δεόντως.

Σε κάποια φάση της ζωής μου έβαζα το ξυπνητήρι (είχα όντως ξυπνητηρι, δεν ήταν κινητό τηλέφωνο) 

πάνω απο το ερμάρι, μακριά από το κρεβάτι,

 για να αναγκαστώ να ξυπνήσω ώσπου να πατήσω το snooze.

Τελικά ξυπνούσα πολλές ώρες μετά, με το ξυπνητήρι αγκαλιά.

Στο βελτιωμένο μου version, σαν άτομο, αργότερα στη ζωή μου, 

έβαζα ξυπνητήρι 2 ώρες πριν, 

και απολάμβανα ΤΟΝ απαγορευμένο ύπνο 

με το snooze button.

(μουσικη: 

love story ακολουθεί)

 Ωσπου τζιαι εγνώρισα τον άντρα μου.

(καρδούλες καρδούλες, αγαπώ τον πολλά, 

βήχω: συνεχίζουμε)

Με το πρωτο ξυπνητηρι πάει, τέλειωσε, 

εχαλούσα του τον ύπνο... όσον εγω κοιμόμουν όπως το βόδι.

Έτσι  έληξε άδοξα η μεγάλη των snooze button εποχή .

Δυστυχώς ή ευτυχώς τώρα αυτά ανήκουν στο παρελθόν.

Εκτός του ότι ξυπνώ η ώρα 5:30, η ώρα 4:30, η ώρα 2, 3, αναλόγως νύχτας....

(cricket sound και κλάματα μωρου, καμια φορά)

Ακούω και το τρισκα-λά-λα λα λαααα 

(tempo music: “Εσσιέβερεβε” ) 

το κινητό που παίζει ξυπνητήρι 

(ξεχασμένο, κατά λάθος, ότι νάναι, η ώρα 3 το πρωί) 

στην δόνηση, στο ισόγειο στην κουζίνα.

τζίντο πόστ με το keep it together man pita

Καμιά φορά πασχίζουμε να μην καταρρεύσουμε και να είμαστε

 keep it together man pita

Το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται 

στο πόσο ψημένη είναι η πίτα.

Ξέρουμε όλοι την πίτα την Κυπριακή, 

αν οχι, η παρομοιωση δουλεύει και με Αραβική, Ινδική και Ελληνική, 

φτανει να ανοίγει, και μέσα να μπορείς να βάλεις πράματα* 

*που τρώγονται, όχι αντικείμενα

Φανταστείτε την πίτα ζεστή, χαρούμενη, με καλή διάθεση, 

με τα όσα τραβά η όρεξη σας μέσα 

και να την τρώτε, 

αλα σαντουιτς!

γιάμι.

Σκέψου τώρα την πιτα σκληρή, αμείλικτη, με το παραμικρό άγγιγμα να σπάζει σε 100 κομμάτια, 

με τα όσα τραβά η όρεξη σας μέσα,

 να πασχίζουν να κρατηθούν 

(βγάζουν μικροσκοπικά χεράκια και τα απλώνουν να κρατηθούν απο δώ και απο κει...)

και να την τρώτε, 

αλα σαντουιτς!

Πάλε είναι γιάμι, αλλά εππέσαν ούλα μες το πιάτο...

και δεν είναι πλέον 

keep it together man πίτα